Ümitsiz Değiliz Elbet Ama Çok Yıprandık

Eşim esnaf, ben ev hanımıyım. Allahın emaneti bir kızımız, bir oğlumuz var.
Eşim sosyal bir insandır. İnsanlarla ilişkileri kuvvetlidir. Özel bir derneğe gidip geliyordu oradaki arkadaşlarıyla takılmayı seviyordu. Orada gerek sosyal faliyetler gerekse işiyle alakalı faliyetler yapıyorlardı.
15 temmuz darbe girişimi sonrası, başkanı olduğu derneği devlet kapattı. Yetmezmiş gibi biraz zaman geçtikten sonra eşimle beraber dernek üyeleri, dernek sekreteri gözaltına alındılar ve çoğu tutuklandı. Hiçbir yanlış yapmadıkları halde iftiraya maruz kalıp tutuklandılar.
Eşim 18 aydır tutuklu. Eşimin kalp rahatsızlığı var, cezaevi şartları ağır geldiği ve düzenli beslenemediği için sürekli rahatsızlanıyor. Eşim 18 aydır cezaevinde yemek yiyemiyor sadece yoğurt ve salatayla besleniyor, soruyorum size; kalp hastası bir insan nasıl bu sartlarda sağlıklı olabilir ki? Cezaevindeyken İzmir’e bir hastaneye kaldırmışlar, haberimiz bile yok, görüşe gidince öğrendik. Eşim ciddi bir bypass ameliyatı geçirdi. Hasteneye gittik yanına almadılar. Sadece 10 dakika konuşmamıza müsade ettiler, o bile demir parmaklıklar ardından. Eşim ya o benim, yanında kalsam nolur diyorum, ama zalim çok görüyor en basit bir insani hakkı bize. Elhamdülillah iyi şimdi ama ciddi kilo kaybı yaşadı.
3. Mahkeme oldu ama halen tutuklu. 3. mahkemede eşimle beraber giren arkadaşları çıktı. İnşallah bu mahkemede tahliye olur. Ümitsiz değiliz elbet ama çok yıprandık. Rabbim tüm anne baba hasreti çekenleri en yakın, yakınlardan da yakın zamanda kavuştursun.


Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2018/08/20/umitsiz-degiliz-elbet-ama-cok-yiprandik/