Cezaevi’nden Notlar

Sene 2016, okulların açıldığı ilk gün , oğlum yaprak gibi titriyordu. Sanki korumalı bir alandan boşluğa çıkmış gibiydi. İlk defa kurumlarımız dışında okula başladı.

Okula yeni alışmaya başlamıştı ki eve polis geldi. Beni alıp götürdüler. Oğlum evde yalnız kaldı. 15 gün çocuklarımdan ve ailemden haber alamadım. İlk açık görüş çok zor geçti. Ağlamaktan konuşamadık. Sonraki açık görüşlerde bir saati daha verimli değerlendirmeyi öğrendik.

Nevşehir’de havalandırması bile olmayan bir depoda 58 kişi kaldık. Aylarca gökyüzünü görmedik. Sonraki zamanlarda günlük birer saat yan koğuşun havalandırmasına çıktık. Tabi memurlar musait olduğu zamanlarda. 2016 kışı çok yağışlı geçti. Koğuş çok kalabalık olduğu için camı hic kapatamadık. Camın önündeki yatan arkadaşların üzerine kar yağdı ve hastalandılar. Tabi  tedaviye gitmek için iki hafta beklemeleri gerekiyordu.

Tek kişilik yatakta iki kişi yatıyordu. Hatta dönüşümlü uyuduğumuz çok oldu elhamdülillah. Medrese, açık görüş ve telefon görüşleri dışında ahirete açılmış bir kapı gibi. Arkadaşlar sanki bir melek.

Şubat sonunda babam telefonda eşimin de tutukandığını söyledi, eşimin de nasibi varmış dedim ve dua ettim onun için. Ama çocuklarım ne olacak diye tedirgin oldum. O hafta çocuklarımdan mektup geldi. Oglum “anne sen tutuklanınca kalbime bir öküz oturmustu, babam tutuklanınca 2. öküz oturdu. Ayakları yok galiba kalkmıyorlar.  Boynuzları da kalbime batıyor”  diye.

İçimin yangını arttı ama biz evlatlarımızı Rabbime ve Efendimize emanet ettik ve huzur bulduk. Medrese benim icin : yapamadıklarımın kazası için bir lütuftu. Rabbim kaynaklarda okuduklarimizi ve anlattiklarimizi yaşama fırsatı lutfetti (dua ,sabir, teslim, tevekkul, sebat, sadakat, vefa ..)

Açık görüşler bizim için nefes oluyordu. 4 gözle bekliyorduk açık görüşleri. Bazen bir dua, bir ses bize nefes oluyordu. Rabbim kazanma kuşağında kaybedenlerden eylemesin. Amin


Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2018/12/18/cezaevinden-notlar/