Anne ve Babasız Hayatım

Ben 11 yaşında  6. sınıf öğrencisi bir kızım. İki abim var, biri bu yıl üniversite sınavına diğeri de TEOG sınavına girecek. Geçenlerde öğretmenim ‘Ev işi yaparken anne ve babanızdan yardım alın’ dedi. Sonra bana dönüp gülümseyerek ‘Anne babası olmayanlar babaannesinden de yardım alabilir’ dedi.  Babaannem de yaşlı olduğu için ona da benim bakmam en doğrusu. Öğretmenim bizi hayata hazırlamaya, bize yol göstermeye çalışıyor. Aslında ben yardım almadan çok şey yapabiliyorum.     Mesela yemek yapmayı biliyorum, bulaşık yıkayabiliyorum, makinaya çamaşır atmayı, sandalyeye çıkıp ipe çamaşır asmayı artık öğrendim. Akşam olunca sofrayı hazırlamak, sonra toplayıp yıkadıktan sonra derslerime çalışmak artık benim için çocuk oyuncağı. Abilerimin dağınıklığını toplamak da benim işim. Eve alınacak küçük şeyleri alabiliyorum, tabii ki fiyatlarına bakarak. Marketlerdeki fiyatları karşılaştırıp almak en doğrusu. Mesela yüz liranın çok değerli olduğunu tecrübelerimle öğrendim. Eve gelen faturaların son ödeme tarihini ve miktarlarını takip etme görevini de abim bana verdi.


Bir de abilerimle ortak yaptığımız işler var. Büyük abim bizi hapishaneye annemin ve babamın yanına götürüyor. Yolculuk için yapmamız gerekenleri o belirliyor. Bilet almak, anne ve babama para yatırmak, mektupları postaya vermek, okuldaki durumumuzu takip etmek, onu kızdırmadan görüşlere gidip gelmek en önemli işimiz. Çünkü her kızdığında bir daha sizi görüşe götürmeyeceğim diyor. Sabahları okula beni küçük abim götürüyor. Annesi ya da babasıyla gelenleri çok kıskanıyorum. Ama olsun, annem babam gelinceye kadar evimizi ve bizi aile yapan her şeyi küçük te olsa korumaya, yaşatmaya çalışıyoruz. İnşallah büyük abim liseden, küçük abim ortaokulundan mezun olurken annem de babam da dönmüş olur. Yani ben hayata ait küçük şeyleri öğrendim, öğreniyorum ama annesiz ve babasız yaşamayı öğrenmekte çoook zorlanıyorum.


Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/01/08/anne-ve-babasiz-hayatim/