Eşim Cezaevinde, Ben Ev Hapsindeyim

Bir geceyle başladı her şey. Âşık Veysel’de oturup çiğdem çitlerken haberleri okuduk eve geçtik. Tüm gece şemalar eşliğinde olanları anlamlandırmaya çalıştık. Uzun soluklu bir maceranın başlayacağından haberimiz yoktu. Sonrası her şey farklılaştı. Hamile idim 16 haftalık tüm bu yaşananlar yüzünden stresli bir hamilelik geçirdim. Eşimden ayrı kaldım. Her türlü haksız muamelelere karşı ne yapacağımızı bize ne yapılacağını da bilmediğimiz için taşınmak zorunda kaldık. Yıllar boyunca bu böyle devam etti korku ve stresle hayatımızı geçirdik rahatsızlandık hastaneye gidemedik. Her türlü sosyal haklardan yararlanamadık. Yaşıyorduk ama hayalet ‘casper’ misali bir var bir yok yaşam tarzına büründük takipler, yaşanabilecek muameleler ve duyduklarımız bizi korkutuyordu ve beklenen gün geldi.
Bir perşembe günü gece 2 civarında kapı güm güm seslerde çaldı. Gelenlerin kim olduğunu anlamamak imkansızdı. Yataktan fırlayarak kalktık kapı sesi ile. Korktum neler olduğunu anlamaya çalıştım idrak etmem epey vakit aldı. Eşim kapıyı açtı o sırada odada idim sonradan odanın kapısını açınca bir erkek polis beni oturma odasına yönlendirdi. Denileni yapıyordum ama algılama melekelerim kapalı idi hemen yan odadaki kızıma koştum. Kapı sesine karşı olan korkumuz yüzünden onda da böyle bir hassasiyet vardı yerinde yoktu kızım. Eşimin aldığını tahmin edip odaya geçtim. Eşimin kucağında korkmuş bir vaziyette etrafa bakıyordu. Hemen oturup kucağıma aldım. Gelen polisler hemen etrafa dağılıp arama yaptılar. Kitapları arayan polis “bir tanesinin evinde de nutuk görmedim” diye söylendi. Psikolojik olarak yorma endekslilerdi. 2 tane polis sürekli sorular sordular isimler fotoğraf gösterdiler. Ailelerimizin isimlerine kadar söyleyip bizi korkutmaya çalıştılar. Kızımın emniyete gelemeyeceğini yakında biri yoksa çocuk esirgeme kurumuna götüreceklerini söylediler. Hak verirsiniz ki dehşet bir tablo idi kızımın hiç bilmediği ve tanımadığı bir yere bırakılması. Oranın devlet kurumu olduğu ve güvenilir olduğunu söylediler. Lise döneminde oralarda sosyal projeler yapmış biri olarak ortamın nasıl olduğunu biliyordum.  Zaten psikolojik sorunları olan yavrumun benden ayrılarak oraya girmesini istemedim. Defalarca dememize rağmen ailemizi aramadılar. Şubede ararız dediler. Gözaltı mahkeme süreci geçti sonunda eşim tutuklandı bende ev hapsi ile bırakıldım. En basit çöp atma ekmek alma kızımı parka götürme işlerine dahi muktedir değilim. Umarım gerçek adalet ve gerçek vicdan tekrar gelir bu haksızlıklar son bulur.

Kaynak: Sizden Gelenler – Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/08/15/esim-cezaevinde-ben-ev-hapsindeyim/