Men Ensar Olabilmedim!

Onlar muhacir oldular,
Men ensar olabilmedim!
Çöreksiz-susuz kaldılar,
Men ensar olabilmedim!

Onlar bize “can” dediler,
“Soyumuz bir kan” dediler,
“Azerbaycan!” dediler,
Men ensar olabilmedim!

Onlar bize verdi könül,
Süngülere uzattı gül,
“Amca!” dedi Burak, Betül;
Men ensar olabilmedim!

Aç kaldılar, demediler;
Yedirdiler, yemediler.
Onlar Hakk’a yürüdüler,
Men ensar olabilmedim!

Sevgi koydu içimize,
Dua etti her an bize,
Onlar getti üze üze,
Men ensar olabilmedim!

“Namaz, oruç, kurban” dedi,
“Vetan, evlad, anan” dedi,
Her bir kese o “can” dedi,
Men ensar olabilmedim!

Bize sevdirdi Allah’ı,
Sevgili Rasulallahı,
Aydınlattılar sabahı,
Men ensar olabilmedim!

Gezdirdiler diyar diyar,
Her mekânda buldular yar;
Durmadılar ne kış, ne kar,
Men ensar olabilmedim!

Gurbette yuva kurdular,
Geceler oyaq durdular,
“Ensar kim?” diye sordular,
Men ensar olabilmedim!

İnşaatta çalıştılar,
Zor şertlere alıştılar
Gece Yarla buluştular
Men ensar olabilmedim!

Hizmet oldu dilekleri,
Bükülmezdi bilekleri,
Eskik olsa gerekleri,
Men ensar olabilmedim!

Meriç’leri aştı, getti,
Ağlayarak çoştu getti,
İşi bize emanet etti,
Men ensar olabilmedim!

Evladı tek sevdi bizi,
Takip olunmaz ki izi!
Arkada kalmasın gözü!
Men ensar olabilmedim!

Ama ensar yolundayam,
Ölenedek burda varam!


Bir Azerbaycanli Gönüllünün ağır dramların ardından yazdığı şiiri


Kaynak: Mağduriyetler http://magduriyetler.com/2019/01/08/men-ensar-olabilmedim/